het boek Job

-Bespotting van Christus (Caravaggio-school)- Maar nu nu word ik uitgelachen door jongeren wier vaders ik nog niet als herdershond zou willen. Niets is ermee aan te vangen! Ze missen alle energie, zijn het die niets presteren. Ze stropen de wildernis af naar eten scharrelen wat op in de lege woestijn plukken melde en wilde blaren en eten wortels van de brem. Ze worden uit de gemeenschap gestoten nagejouwd als dieven. In ruige wadi's huizen ze in grondholen of bergspelonken. Ze laten hun gebrul horen vanonder de struiken en hokken er bij elkaar, eerloos, naamloos weggejaagd uit hun land. -Bespotting van Christus (A.Carracci)- En diezelfden zingen nu spotliedjes, en roddelen over mij. Vol afschuw blijven ze op een afstand, of spuwen me zelfs in het gezicht. Tomeloos gaan ze op mij los, ongeremd vieren zij zich uit. In drommen staan ze plotseling naast me laten mij struikelen, banen een weg voor hun dodelijke aanval. Mijn pad breken ze op. Zij kiezen de zijde van mijn ongeluk mijn zij...

-Job's Wanhoop (William Blake)- Hierna opende Job zijn mond en vervloekte zijn bestaan. Zo begon hij: Weg met de dag waarop ik werd geboren! Weg met de nacht die mijn ontvangenis zag! Die dag - duisternis had hij moeten blijven! God in den hoge mag hem vergeten. Laat er geen licht over stralen. Stikkedonker mag hem hebben, wolken mogen hem omhullen, zonsverduistering hem slaan. Die nacht - duisternis had hem vast moeten houden! Uitgesloten van de dagen van het jaar, niet toegelaten tot de kring der maanden. Was die nacht maar onvruchtbaar gebleven, geen kreet van vreugde had toen mogen klinken. Vervloek hem, bezweerders van de zee, die zelfs bij machte zijt de Leviatan te ringeloren! Dek de morgensterren af zodat die nacht vergeefs wacht op licht en het niet ziet dagen! Hij hield immers de poort van de moederschoot niet gegrendeld. En mijn ogen bleef geen leed bespaard. Waarom in de schoot niet gestorven? Niet gestikt bij mijn geboorte? Waarom hebben knieën mij ontvangen? Waarom b...