het boek Job

-Gods antwoord uit de wervelwind (William Blake)- Elihu bleef maar aan het woord... Toen begon Jahwe in storm en wind tot Job te spreken: Wie waagt het daar met woordenkraam Mijn Bestel te verdoezelen? Weer je als een man, want Ik ga je vragen stellen. En jij geeft bescheid . Waar was jij toen Ik de aarde begon te bouwen? Spreek op als je zoveel weet. Wie stelde het bestek vast - jij weet dat toch - wie bepaalde de maten? Waarop werden haar zuilen afgezonken ? Wie plaatste de sokkels onder het eenstemmig gejuich van de morgensterren en het gejubel van alle zonen van God? Waar was jij toen de zee haar poorten beukte onstuimig los wilde breken uit de moederschoot toen Ik haar kleedde in wolken en hulde in windsels van morgenslierten toen Ik haar paal en perk stelde de poort vergrendelde en zei: tot hier en niet verder hier breken uw trotse golven? Heb jij ooit de morgen ontboden en hem opdracht gegeven om de aarde bij zijn einders te grijpen en de zondaars eraf te schudden? Rood wordt ...

En Job ging verder: Wie geeft mij de tijd van vroeger terug de dagen dat God over mij waakte: Zijn Lamp scheen boven mijn hoofd Zijn Licht wees mij de weg door het duister. Was het maar als in mijn beste jaren toen de Allerhoogste thuis was in mijn tent de Almachtige met mij was en mijn kinderen om mij heen mijn voeten baadden in boter en balsem stromen olie vloeiden over mijn benen. Kwam ik de stadspoort uit mijn zetel innemen op het plein dan trokken de jongelui zich terug zo gauw ze me zagen de ouderen stonden vol eerbied op magistraten durfden niet meer te spreken en legden hun hand op de mond notabelen stonden stom hun tong kleefde aan hun gehemelte. Wie mij hoorde prees mijn woord wie mij zag verkondigde mijn lof want redder was ik van reddeloze armen helper van hulpeloze wezen. Die bijna waren bezweken, zegenden mijn optreden. Ontroostbare weduwen bracht ik weer tot blijdschap. Gerechtigheid was mijn kleed rechtvaardigheid mijn mantel en hoofddoek. Voor de blinde was ik zijn oge...

Ja, zilver kun je wel ergens vinden goud kun je wel ergens wassen ijzer uit de bodem halen erts omsmelten tot koper het duister kun je terugdringen en tot in de verste hoeken doorzoeken de donkere diepte van de rotsen ja, men hakt gangen uit ver van de bewoonde wereld waar bijna niemand komt kronkelgangen als draden zo dun. Boven op de aarde ontkiemt het graan diep onderin woelt een soort vuur. In haar gesteente is saffier te vinden en stofgoud ook. Geen roofvogel kent het pad daarnaartoe zelfs de havik weet het niet te ontdekken. De machtigste dieren blijven er weg geen leeuw is er ooit doorgedrongen. Alleen de mens die de hand slaat aan het gesteente de fundamenten van de bergen omwoelt tunnels boort in de rotsen die ontdekt inderdaad allerlei kostbaarheden. Damt hij de bronnen van de rivieren af dan brengt hij inderdaad de meest verborgen schatten aan het licht. Maar wijsheid, waar vind je die? Weet iemand waar zij woont? Geen mens kent de weg naar haar toe in het land der levenden ...