het boek Job

-Bespotting van Christus (Caravaggio-school)- Maar nu nu word ik uitgelachen door jongeren wier vaders ik nog niet als herdershond zou willen. Niets is ermee aan te vangen! Ze missen alle energie, zijn het die niets presteren. Ze stropen de wildernis af naar eten scharrelen wat op in de lege woestijn plukken melde en wilde blaren en eten wortels van de brem. Ze worden uit de gemeenschap gestoten nagejouwd als dieven. In ruige wadi's huizen ze in grondholen of bergspelonken. Ze laten hun gebrul horen vanonder de struiken en hokken er bij elkaar, eerloos, naamloos weggejaagd uit hun land. -Bespotting van Christus (A.Carracci)- En diezelfden zingen nu spotliedjes, en roddelen over mij. Vol afschuw blijven ze op een afstand, of spuwen me zelfs in het gezicht. Tomeloos gaan ze op mij los, ongeremd vieren zij zich uit. In drommen staan ze plotseling naast me laten mij struikelen, banen een weg voor hun dodelijke aanval. Mijn pad breken ze op. Zij kiezen de zijde van mijn ongeluk mijn zij...

-Job en zijn vrienden (Ilya Repin)- Elifaz ('mijn God is goud') uit Teman Bildad ('in de war brengende liefde') uit Suach en Sofar ('mus/die tsjilpt') uit Naama drie vrienden van Job... hoorden van al de rampen die hem getroffen hadden. Zij gingen van huis en begaven zich samen naar Job om hun medeleven te tonen en hem te troosten. Al van verre zagen ze hem, maar aanvankelijk herkenden ze hem niet. Luid begonnen ze te klagen, scheurden hun kleren, en wierpen stof boven hun hoofden omhoog. Zeven dagen en zeven nachten zaten ze bij hem op de grond zonder een woord te zeggen. Want ze zagen hoe groot zijn lijden was. [ 2:11-13 ]